Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ (13 Δεκεμβρίου 1943) Παναγιώτης Αν. Βερβενιώτης.


      
Δάκρυσε ο Βουρραϊκός
και ο Χελμός βογκάει,
αίμα και δάκρυ εκεί ψηλά
σαν ποταμός κυλάει.

Όχι, δεν έγινε σεισμός
με δυνατά τα ρίχτερ,
είναι τα ανθρωποτέρατα
του άφρονα του Χίτλερ.

Σκοτώνουν τα Καλάβρυτα,
τα αδέρφια τα δικά μας,
σκοτώνουν την πατρίδα μας
και τα ιδανικά μας.

Ταράζεται όλος ο Μωριάς
με τούτο το χαμπέρι,
μαύρο μαντάτο απλώνεται
στης χώρας μας τα μέρη.

Και κληρικούς, ναι, σφάξανε
κλαιν οι μονές αντάμα
περνάν την ίδια συμφορά,
παντού σφαγή και δράμα.

Πανέμορφη αετοφωλιά,
καμάρι του εικοσιένα,
εσύ που δεν φοβήθηκες
κατακτητή κανένα.

Μες στη καρδιά σου το κακό
και στο προσκέφαλό σου
μεγάλος είναι ο καημός
κι ο πόνος ο δικός σου.

Σκότωσαν ελληνόπουλα
στη χώρα τη δικιά μας,
με δίχως όπλα βρέθηκαν
τα αδέρφια τα δικά μας.

    Εδώ στον τόπο του κακού
μια μάνα πονεμένη
τον πόνο της βροντοφωνά
να ακούσει όλη η οικουμένη.

Η μάνα η Καλαβρυτιανή
που έσφαξαν τα παιδιά της
που ο καημός της ρίζωσε
βαθιά στα κόκαλά της.

Δίπλα το καταφύγιο,
ένα μικρό εκκλησάκι,
κάθε ψυχή προς το θεό
κι απ΄ ένα καντηλάκι.

Η μάνα δίπλα κάθεται,
χαμένη πια η χαρά της,
κουκουλωμένη ολόμαυρη
να κλαίει τη συμφορά της.

Πού να βρω λόγια να της πω
να την παρηγορήσω,
μπερδεύτηκε η γλώσσα μου
με τι να της μιλήσω;

Να βλέπω τόσα μνήματα,
ανθρώπων ανομήματα,
η δόλια η καρδούλα μου
έγινε χίλια τρίμματα.

Βλέπω ετούτο το κακό
και με προβληματίζει
και λέω που φτάνει ο άνθρωπος
που αγάπη δε γνωρίζει.

Ήρθα κι εγώ προσκυνητής
φόρο τιμής να δώσω
τον πόνο που ένιωσα για σας
με στίχους ν΄ αποδὠσω. 
  
Σημείωση: Γράφτηκε το 1978 μετά από εκδρομή-προσκύνημα στα Καλάβρυτα και
στον τόπο θυσίας των καλαβρυτινών μαρτύρων της εκτέλεσης της 13-12-1943
      
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου