Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ (13 Δεκεμβρίου 1943) Παναγιώτης Αν. Βερβενιώτης.


      
Δάκρυσε ο Βουρραϊκός
και ο Χελμός βογκάει,
αίμα και δάκρυ εκεί ψηλά
σαν ποταμός κυλάει.

Όχι, δεν έγινε σεισμός
με δυνατά τα ρίχτερ,
είναι τα ανθρωποτέρατα
του άφρονα του Χίτλερ.

Σκοτώνουν τα Καλάβρυτα,
τα αδέρφια τα δικά μας,
σκοτώνουν την πατρίδα μας
και τα ιδανικά μας.

Ταράζεται όλος ο Μωριάς
με τούτο το χαμπέρι,
μαύρο μαντάτο απλώνεται
στης χώρας μας τα μέρη.

Και κληρικούς, ναι, σφάξανε
κλαιν οι μονές αντάμα
περνάν την ίδια συμφορά,
παντού σφαγή και δράμα.

Πανέμορφη αετοφωλιά,
καμάρι του εικοσιένα,
εσύ που δεν φοβήθηκες
κατακτητή κανένα.

Μες στη καρδιά σου το κακό
και στο προσκέφαλό σου
μεγάλος είναι ο καημός
κι ο πόνος ο δικός σου.

Σκότωσαν ελληνόπουλα
στη χώρα τη δικιά μας,
με δίχως όπλα βρέθηκαν
τα αδέρφια τα δικά μας.

    Εδώ στον τόπο του κακού
μια μάνα πονεμένη
τον πόνο της βροντοφωνά
να ακούσει όλη η οικουμένη.

Η μάνα η Καλαβρυτιανή
που έσφαξαν τα παιδιά της
που ο καημός της ρίζωσε
βαθιά στα κόκαλά της.

Δίπλα το καταφύγιο,
ένα μικρό εκκλησάκι,
κάθε ψυχή προς το θεό
κι απ΄ ένα καντηλάκι.

Η μάνα δίπλα κάθεται,
χαμένη πια η χαρά της,
κουκουλωμένη ολόμαυρη
να κλαίει τη συμφορά της.

Πού να βρω λόγια να της πω
να την παρηγορήσω,
μπερδεύτηκε η γλώσσα μου
με τι να της μιλήσω;

Να βλέπω τόσα μνήματα,
ανθρώπων ανομήματα,
η δόλια η καρδούλα μου
έγινε χίλια τρίμματα.

Βλέπω ετούτο το κακό
και με προβληματίζει
και λέω που φτάνει ο άνθρωπος
που αγάπη δε γνωρίζει.

Ήρθα κι εγώ προσκυνητής
φόρο τιμής να δώσω
τον πόνο που ένιωσα για σας
με στίχους ν΄ αποδὠσω. 
  
Σημείωση: Γράφτηκε το 1978 μετά από εκδρομή-προσκύνημα στα Καλάβρυτα και
στον τόπο θυσίας των καλαβρυτινών μαρτύρων της εκτέλεσης της 13-12-1943
      
   

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ο άνθρωπος της σημερινής εποχής


Ο σημερινός άνθρωπος σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, έστρεψε τα μάτια του προς τον Δημιουργό του και είπε την γνωστή φράση: « Ἀπόσταπ΄μοῦ ὁ Θεός, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι ».
Δηλαδή ο άνθρωπος της σημερινής εποχής, αφού αναγνώρισε τον Θεό του, τον Δημιουργό του, τον Δομητή του αν θέλετε, στην συνέχεια τον απομάκρυνε και εύλογα χωρίς να το αντιλαμβάνεται κατέστρεψε ο ίδιος την σωματική αλλά και την ψυχική δομή του!
Δυστυχώς το ίδιο έκανε και για τις οδούς του Θεού, οπότε με την ίδια λογική, αφού αναγνώρισε ότι ο Θεός κατέχει τους δρόμους (τας οδούς), έχασε ο ίδιος την οδό του, τους δρόμους δηλαδή που πρέπει να βαδίζει στην ζωή και κατέστρεψε τον προορισμό του.
  Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Δυστυχία για τον άνθρωπο είναι λογικά αυτονόητη, αφού χωρίς τα από Θεού κριτήρια, δεν μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει το πραγματικά καλό από το πραγματικά κακό, το πραγματικά όμορφο από το πραγματικά άσχημο, το πραγματικά σωστό από το πραγματικά λάθος κλπ.
 Επίσης δεν ξέρει πως πρέπει να κινηθεί, τι λύση να δώσει στο κάθε ζήτημα που θα του φέρει η ζωή, τι δρόμο να βαδίσει, εφ΄ όσον απέκλεισε για τον εαυτό του τους δρόμους του Θεού.
 Ο άνθρωπος της σημερινής εποχής έχει αποδομηθεί, αμφιβάλει ακόμη και για αυτό το φύλο του και ζει ο δύστυχος χωρίς προορισμό.
Άλλοι αρχίζουν να σκέπτονται γι΄ αυτόν, κι όπως τον έμαθαν, εκείνος τα βρίσκει όλα έτοιμα.
 Μία είναι η αλήθεια: Οι κατά Θεόν αξίες δεν χάνονται, δομούν τον άνθρωπο, όταν τις αποδέχεται, σε προσωπικότητα και οι δρόμοι του Θεού του χαρίζουν προορισμό στην ζωή και τον οδηγούν στην Σωτηρία. 
 Αν αυτές δεν υπάρχουν, καταργείται η από κοινού αποδοχή των αξιών και η ζωή μετατρέπεται σε ένα πύργο Βαβέλ, όπου ο ένας δεν καταλαβαίνει τον άλλο και άρα δεν μπορεί να τον κατανοήσει ή να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του ή να τον βοηθήσει. 
 Καταργούνται όλες οι κοινωνικές αρετές όπως, ο σεβασμός, η αμοιβαία εκτίμηση η υπομονή κλπ. Και βέβαια, δεν είναι δυνατόν να μιλήσει κανείς για αγάπη, αγνό έρωτα, δόσιμο ψυχής, θυσία κλπ.  
 Η Ανθρωπότητα διανύει καμπή, όμως ο Δημιουργός της προνόησε το ιατρείο του ανθρώπου, την αγία Του εκκλησία. Πρόκειται για ένα χώρο όχι μόνο αναδόμησης, αλλά θεραπείας και τιμής για τον οιονδήποτε άνθρωπο.
Μάλιστα εκεί το ακριβότερο από όλα, δηλαδή τα νοσήλια είναι ήδη εξοφλημένα.
Απαιτείται επειγόντως αλλαγή και αναγέννηση. Προσωπικά πιστεύω στα καλύτερα και εύχομαι την Μετάνοια.


Διαβάτης


Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Η ευθύνη

Ν΄ αγαπάς την ευθύνη.
Η ευθύνη ωριμάζει και σε κάνει σωστό.
Αρχοντιά η ευθύνη.


Μη φοβάσαι το λάθος, μη διστάζεις γι αυτό.
Το εγώ το ξορκίζει.
Εγώ φταίω εγώ !


Ν΄ αγαπάς την ευθύνη και να σώζεις τον κόσμο.
Έστω μόνος εσύ κι όλοι γύρω πεσμένοι.
Σίγουροι βολεμένοι.


Ν΄ αγαπάς την ευθύνη και να βλέπεις μακριά.
Το γλυκό χελιδόνι…
Που θα σώσει τον κόσμο.


Αν ο κόσμος χαθεί
η ευθύνη μεγάλη.
Χελιδόνι δεν θάρθει…


Πως ν΄ αφήσεις εσύ,
να γενεί ξαφνικά
τέτοιο χάλι;

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Το Άλμπουμ


Γιατί μου έστειλες το Άλμπουμ, Ποια ήταν η αιτία;
Αντί για το εγγόνι μου την Νύφη και το Γιό μου έχω φωτογραφία;


Γιατί μου έστειλες το Άλμπουμ ποια ήταν η αιτία;
που είναι η ουσία της Ζωής; Και τι η φωτογραφία;


Γιατί μου έστειλες το Άλμπουμ ποια ήταν η αιτία;
Θες να πονέσω πιο πολύ μπρος στην Υποκρισία;


Γιατί μου έστειλες το Άλμπουμ Ποια ήταν η αιτία;
Μου πήρες το Εγγόνι μου τη Νύφη και το Γιο μου
Μου πήρες και το βιός μου.


Γιατί μου έστειλες το Άλμπουμ ποια ήταν η αιτία;
Χαμόγελο περίμενα κι έσταξε ένα δάκρυ…
Μα η Ζωή είναι μπροστά υπάρχει η Ελπίδα
υπάρχει και η Προσμονή για τη σωστή τη σχέση.