Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Ὁ Κύριος ἐπί τοῦ Σταυροῦ, οἱ πέντε λόγοι Του.



1.       Πρῶτος λόγος, «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι», ἀναφέρεται πρός τούς σταυρωτάς Του· στρατιῶτες, γραμματείς, Φαρισαίους καί ὁλόκληρο τόν  Ἰσραηλητικό λαό. Ὁ Κύριος μιλᾶ μέ τρυφερότητα πρός τόν Πατέρα Του ἀφοῦ  τόν ἀποκαλεῖ Πάτερ καί στήν συνέχεια ἐπικαλεῖται τήν ἄγνοιά τους γιά τό φοβερό έγκλημα. Τό ἔγκλημα πού γιά τρείς ὁλόκληρες ὥρες ἔσβησε τόν  Ἥλιο καί ἡ Γῆ ἐσείετο μέσα στό χειροπιαστό σκοτάδι. Τό ἔγκλημα ποῦ ἔκανε τόν ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη, νά ἀναφωνήσει: «Ἤ Θεός πάσχει ἤ τό πᾶν ἀπώλετο».
2.       Δεύτερος λόγος, «Ἀμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄ἑμοῦ ἔση ἐν τῶ Παραδείσω», ἀναφέρεται πρός τόν εὐγνώμονα Ληστή. Ὁ Κύριος ἔπαθεν ὡς ἄνθρωπος καί ἐνῶ μετά τόν θάνατόν Του τό μέν ἄχραντο σῶμα Του μετεφέρθει πρός τό Καινόν Μνημεῖον, ἡ δέ ἁγία ψυχή Του πρός τόν Ἄδην, Αὐτός ὡς Θεός ἤταν πανταχοῦ παρών, ἀκόμα καί στόν Παράδεισο.
3.       Τρίτος λόγος, «Γύναι ἴδε ὁ υἱός σου», «ἰδού ἡ μήτηρ σου», ἀναφέρεται πρός τήν ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν ὁποία αποκαλεῖ «γύναι» καί ὅχι «μήτηρ» ἀποφεύγοντας ἔτσι να  δημιουργήσει ἐπί πλέον συναισθηματική φόρτιση στήν ἤδη πονεμένη καρδιά της καί νά τήν παραδώσει πλέον στόν ἠγαπημένο Του μαθητή Ἰωάννη.
4.       Τέταρτος λόγος, «Θεέ μου Θεέ μου, ἴνα τί μέ ἐγκατέλειπες;», ἀναφέρεται ὡς ἄνθρωπος στόν Θεό πατέρα Του λόγω τοῦ βάρους τῶν ἁμαρτιῶν μας από Ἀδάμ ἔως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων καί τήν ὡς ἐκ τούτου τέλεια ἐγκατάλειψή Του ἀπό τόν Θεόν.
5.       Πέμπτος λόγος, «Διψῶ», ἀναφέρεται στήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἐκπλήρωση τῆς σχετικῆς προφητείας. Ὁ Κύριος διψᾶ καί σωματικά καί ψυχικά, νά παραμένη ἐπάνω στόν Σταυρό καί νά ὑπομένη ἐκεί μέ χαρά τήν σωτηρία τοῦ μετανοημένου ἀνθρώπου ἔως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.                                                                                                                   
 Μέγα Σου τό ἔλεος Κύριε δόξα Σοι

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ

-«Ἐγώ δέν πάω μαζί σας διακοπές. Θά ντυθῶ  Μυροφόρα καί θά κάνω Πάσχα στό χωριό μέ τή γιαγιά», ἔλεγες τότε στούς γονεῖς σου… Θυμᾶσαι, Μαρία μου;
-Ὤχ  ἄσε μας γιαγιά, μέ τις ἐκκλησίες σου!  Δε βαρέθηκες νά μοῦ λές τά ἴδια καί τά ἴδια; Πέρασαν αὐτά!  Δέν εἶναι γιά μᾶς πιά…
-Γιά ποιούς νομίζεις ὅτι εἶναι, παιδί μου;  Γιά τά μικρά παιδιά καί γιά τούς γέροντες;  Δέν ξέρεις πώς ὁ Χριστός ἦρθε γιά ὅλους, καί ὅλους μᾶς περιμένει;  Θέλω νά σέ παρακαλέσω πολύ, νά μοῦ κάνεις  ἕνα δῶρο, καί μή μοῦ τό ἀρνηθεῖς.  Σήμερα,  Μεγάλη Πέμπτη, πού σταυρώνεται ὁ Χριστός, πήγαινε στήν  ἐκκλησία νά ἀνάψεις δύο κεράκια.  Ἕνα γιά μένα, πού δέν μπορῶ νά πάω, κι ἕνα γιά σένα… Αὐτή τή χάρη σοῦ ζητῶ, παιδί μου, δύο μόνο κεράκια…
-Γιαγιά, ἄργησα κι ἔχω ραντεβού μέ τή Σοφία.  Θά τά ξαναποῦμε, εἶπε ἡ Μαρία ἀπότομα καί γυρνώντας τήν πλάτη ἔφυγε.
*   *   *
Ἡ Μαρία  ἐπιταχύνει τό βῆμα της, νά προλάβει τό καθυστερημένο ραντεβού της, ἐνῶ ἡ καμπάνα χτυπᾶ ἀργά, πένθιμα. Ὁ Χριστός τούτη τή βραδιά σταυρώνεται…
Σέ λίγο συναντᾶ τή Σοφία.
-Ἄργησες παραπονέθηκε ἐκείνη.
-Σοφία, νά μέ συγχωρεῖς.  Δέν ἦταν κανείς στό σπίτι καί ἔπρεπε νά βοηθήσω τή γιαγιά.
-Ἄχ  αὐτή ἡ γιαγιά,  πολύ  ἀνακατεύεται στή ζωή σου!  Τέλος πάντων…  Σήμερα ἔχω ἀνάγκη νά ξεσκάσω. Γι’ αὐτό σέ κάλεσα.  Ἤθελα νά τά ποῦμε.  Ἀλλά πρίν ἀπό λίγο μέ είδοποίησαν γιά μιά ἔκτακτη ἔξοδο. Τί λές;  Ἔρχεσαι μαζί μου;  Θά εἶναι ὅλη ἡ παρέα… Θά  ‘ναι  ὡραία  φάση!  Ἔρχεσαι;
-…
-Μήν τό σκέφτεσαι καθόλου.  Ἐγώ πάω νά ἑτοιμαστῶ  καί  σέ περιμένω.  Θά τά ποῦμε σέ μιά ὥρα στό κλάμπ.
Ἡ Σοφία ἔφυγε καί ἡ Μαρία ἔμεινε στή μέση τοῦ δρόμου ἀναποφάσιστη. Ἦταν ἐλεύθερο πνεῦμα.  Δέν ἤθελε νά τήν ζορίζει κανένας.  Ἡ παρέα τῆς Σοφίας καί τῶν ἄλλων, πού τόσο τῆς ἄρεσε στήν ἀρχή, τελευταία ἀσκοῦσε τόση πίεση πάνω της, πού δέν τήν ἄντεχε.  Κι ἄν δέν φοβόταν τήν ἀπόρριψη,  σίγουρα θά εἶχε πεῖ τὀ «ὄχι» στή Σοφία.  Ἀλλά…
Ἀπό τήν ἐκκλησία εἶχε ξεκόψει. Εἶχε νά πάει ἀπό παιδί.  Μεσολάβησαν τόσα πολλά…  Καί τώρα μόνη κι ἀναστατωμένη περιπλανιέται στα σοκάκια χωρίς νά ξέρει τί θέλει.
Οἱ σκηνές τῆς ἡμέρας περνοῦν ἀπό μπροστά της ξανά καί ξανά.  «Μεγάλη  Πέμπτη σήμερα, ἄναψε δύο κεράκια, σέ παρακαλῶ…».
«Ἔχω ἀνάγκη νά ξεσκάσω.  Ἔρχεσαι μαζί μου;  Θά εἶναι ὡραία φάση…».
Ἡ Μαρία ἔχει ζαλιστεῖ.
Ἐκείνη τήν ὥρα στό βάθος τοῦ δρόμου φάνηκε ἡ έκκλησία.  Τό ἀχνό της φῶς τή μαγνήτισε. Χωρίς κι έκείνη νά ξέρει γιατί τάχυνε τό βῆμα της.  Ἀνέβηκε τά σκαλιά.  Ἡ Άκολουθία εἶχε τελειώσει.  Στό κέντρο τοῦ ναοῦ ἀρκετές γυναῖκες καί κάποια κορίτσια στόλιζαν  τόν  Ἐπιτάφιο. Ἡ  Ἐκκλησία μοσχοβολοῦσε άπό τό θυμίαμα καί τά λουλούδια τοῦ Ἐπιταφίου.  Ἡ Μαρία θυμήθηκε τά παιδικά της  χρόνια καί κάτι σκίρτησε μέσα της. Πῆρε μέ ευλάβεια δύο κεράκια, τά ἄναψε μέ συγκίνηση καί τά ἔβαλε στό μανουάλι. Κάθισε σέ μία καρέκλα ἀτενίζοντας τό ἱερό θέαμα τοῦ στολισμοῦ τοῦ  Ἐπιταφίου.  Ἔνιωσε τόν  Ἐσταυρωμένο κοντά της.  Ἔσκυψε τό κεφάλι καί  ἄρχισε νά κλαίει.
Μιά νεαρή κυρία, ἀπό ἐκείνες πού στόλιζαν τόν  Ἐπιτάφιο, ἦρθε κοντά της.
-Νά μέ συγχωρεῖς, κοπέλα μου, σέ βλέπω νά κλαῖς.  Σοῦ συμβαίνει κάτι;  Ἄν ἐρχόσουν πρίν άπό λίγο, θα προλάβαινες καί τόν πατέρα Μελέτιο, πού κατανοεῖ τόσο τά προβλήματα τῶν νέων. Μήν κλαῖς παιδί μου…  Ὁ Χριστός εἶναι ἑτοιμος νά μᾶς βοηθήσει, νά μᾶς ἀπαλύνει τόν πόνο, νά μᾶς ἀναστήσει!
-Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ…  Τά λόγια σας εἶναι βάλσαμο. Σᾶς παρακαλῶ,  προσευχηθεῖτε γιά μένα, ἀπάντησε ταπεινά.
Προχώρησε λίγα βήματα, άσπάστηκε τά πόδια τοῦ  Ἐσταυρωμένου καί ἄκουσε τή φωνή Του μέσα της:  «Μαρία, σέ εὐχαριστῶ γιά τήν ἀγάπη σου ἀπόψε.  Μή φοβάσαι θά νικήσεις!».
Εὐφρόσυνη εἰρήνη καί χαρά πλημμύρισε τήν ψυχή της·  καί ἔφυγε ἀνάλαφρη.  Στα σκαλιά τοῦ Ναοῦ  ἔβγαλε τό κινητό ἀπό τήν τσέπη της καί ἔστειλε τό μήνυμα: «Σοφία δέν θά ἔρθω. Μή μέ περιμένεις».
Ἡ Ἀνάσταση εἶχε ἀρχίσει νά χαράζει και στή δική της ψυχή. 
Περιοδικό: "Πρός τή Νίκη, 'Απρίλιος 2019".

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ο άνθρωπος της σημερινής εποχής


Ο σημερινός άνθρωπος σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, έστρεψε τα μάτια του προς τον Δημιουργό του και είπε την γνωστή φράση: « Ἀπόσταπ΄μοῦ ὁ Θεός, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι ».
Δηλαδή ο άνθρωπος της σημερινής εποχής, αφού αναγνώρισε τον Θεό του, τον Δημιουργό του, τον Δομητή του αν θέλετε, στην συνέχεια τον απομάκρυνε και εύλογα χωρίς να το αντιλαμβάνεται κατέστρεψε ο ίδιος την σωματική αλλά και την ψυχική δομή του!
Δυστυχώς το ίδιο έκανε και για τις οδούς του Θεού, οπότε με την ίδια λογική, αφού αναγνώρισε ότι ο Θεός κατέχει τους δρόμους (τας οδούς), έχασε ο ίδιος την οδό του, τους δρόμους δηλαδή που πρέπει να βαδίζει στην ζωή και κατέστρεψε τον προορισμό του.
  Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η Δυστυχία για τον άνθρωπο είναι λογικά αυτονόητη, αφού χωρίς τα από Θεού κριτήρια, δεν μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει το πραγματικά καλό από το πραγματικά κακό, το πραγματικά όμορφο από το πραγματικά άσχημο, το πραγματικά σωστό από το πραγματικά λάθος κλπ.
 Επίσης δεν ξέρει πως πρέπει να κινηθεί, τι λύση να δώσει στο κάθε ζήτημα που θα του φέρει η ζωή, τι δρόμο να βαδίσει, εφ΄ όσον απέκλεισε για τον εαυτό του τους δρόμους του Θεού.
 Ο άνθρωπος της σημερινής εποχής έχει αποδομηθεί, αμφιβάλει ακόμη και για αυτό το φύλο του και ζει ο δύστυχος χωρίς προορισμό.
Άλλοι αρχίζουν να σκέπτονται γι΄ αυτόν, κι όπως τον έμαθαν, εκείνος τα βρίσκει όλα έτοιμα.
 Μία είναι η αλήθεια: Οι κατά Θεόν αξίες δεν χάνονται, δομούν τον άνθρωπο, όταν τις αποδέχεται, σε προσωπικότητα και οι δρόμοι του Θεού του χαρίζουν προορισμό στην ζωή και τον οδηγούν στην Σωτηρία. 
 Αν αυτές δεν υπάρχουν, καταργείται η από κοινού αποδοχή των αξιών και η ζωή μετατρέπεται σε ένα πύργο Βαβέλ, όπου ο ένας δεν καταλαβαίνει τον άλλο και άρα δεν μπορεί να τον κατανοήσει ή να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί του ή να τον βοηθήσει. 
 Καταργούνται όλες οι κοινωνικές αρετές όπως, ο σεβασμός, η αμοιβαία εκτίμηση η υπομονή κλπ. Και βέβαια, δεν είναι δυνατόν να μιλήσει κανείς για αγάπη, αγνό έρωτα, δόσιμο ψυχής, θυσία κλπ.  
 Η Ανθρωπότητα διανύει καμπή, όμως ο Δημιουργός της προνόησε το ιατρείο του ανθρώπου, την αγία Του εκκλησία. Πρόκειται για ένα χώρο όχι μόνο αναδόμησης, αλλά θεραπείας και τιμής για τον οιονδήποτε άνθρωπο.
Μάλιστα εκεί το ακριβότερο από όλα, δηλαδή τα νοσήλια είναι ήδη εξοφλημένα.
Απαιτείται επειγόντως αλλαγή και αναγέννηση. Προσωπικά πιστεύω στα καλύτερα και εύχομαι την Μετάνοια.


Διαβάτης